Babka lancetowata

Plantago lanceolata | Babkowate (Plantaginaceae)

Wieloletnia, niska bylina o charakterystycznych, wąskich liściach zebranych w przyziemną rozetę. Jest rośliną niezwykle odporną na deptanie i trudne warunki siedliskowe. Wiosną i latem wytwarza bezlistne szypułki zakończone kłosowatym kwiatostanem z drobnymi, białymi pręcikami. W tradycji ludowej nazywana 'języczkami polnymi' lub 'zielem św. Rocha', patrona od chorób zakaźnych.

Zdjęcia: Wikimedia Commons (autorzy i licencje)
Natura i Siedlisko
Profil Energetyczny
  • Smak: Słony, lekko gorzki, cierpki
  • Termika: Chłodna
  • Wilgotność: Nawilżająca (śluzowa), ale jednocześnie ściągająca
  • Żywioł: Ziemia i Woda

"Babka jest wybitną rośliną 'łagodzącą'. Chłodzi stany zapalne błon śluzowych i skóry, nawilża suche tkanki (np. przy suchym kaszlu), a jednocześnie dzięki garbnikom potrafi obkurczyć i osuszyć sączące się rany. Działa jak inteligentny opatrunek biologiczny."

Wymagania Siedliskowe
  • Stanowisko: Pełne słońce do półcienia. Bardzo elastyczna pod względem oświetlenia.
  • Gleba: Przepuszczalna, piaszczysto-gliniasta, umiarkowanie żyzna. Dobrze znosi gleby udeptane i zbite. Rośnie na łąkach, trawnikach, pastwiskach, przydrożach, zboczach i polanach. Lubi lekkie i przewiewne gleby, czarnoziemne lub gliniasto-piaszczyste. Często spotykana jako roślina ruderalna lub chwast w koniczynie, lucernie. W polskich Tatrach spotykana do wysokości 1367 m n.p.m.[1] Rośnie na wilgotnych, żyznych glebach na łąkach sucholądowych i łąkach zalewowych, na leśnych polanach, wycinkach i prześwitach.[4]
  • Woda: Lubi umiarkowaną wilgotność, ale posiada silny system korzeniowy, który pozwala jej przetrwać susze. Zbiór i suszenie należy przeprowadzać ostrożnie, ponieważ delikatne liście często tracą kolor, brązowieją, a nawet czernieją.[5]
  • pH gleby: 5.5 - 7.5 (Tolerancyjna).
  • Mrozoodporność: Strefa 3 (Całkowicie mrozoodporna).
Występowanie i zasięg 🌐 z sieci
  • P. lanceolata, uznawana w analizach pyłkowych za wskaźnik upraw rolniczych, występowała w zachodniej Norwegii już od wczesnego neolitu, co uznaje się za dowód prowadzenia wypasu na tym obszarze w tamtym okresie.[3]
  • Gatunek ten może występować wszędzie — od bardzo suchych łąk po obszary przypominające las deszczowy — jednak najlepiej rozwija się na otwartych, naruszonych terenach.[3]
  • Jeśli ma taką możliwość, rośnie wysoko, ale na terenach często koszonych przyjmuje raczej płaski pokrój.[3]
  • Plantago lanceolata pochodzi z Europy i zachodniej Azji i jest powszechnie spotykana na całym tym obszarze, w tym w Wielkiej Brytanii. Została wprowadzona do innych części świata, w tym do Ameryki Północnej, Oceanii i Japonii co najmniej 200 lat temu, a do Republiki Południowej Afryki i Chile 150 lat temu.[3]
  • Występuje na półkuli północnej w regionach o klimacie umiarkowanym. Na Ukrainie występuje w strefie lesostepowej, stepowej oraz na Krymie.[5]
Rozpoznawanie w terenie
  • Liście długie, wąskie (lancetowate), z 3-7 wyraźnymi, równoległymi nerwami biegnącymi wzdłuż blaszki.
  • Nerwy liściowe są bardzo mocne i elastyczne - po przerwaniu liścia ciągną się jak nitki.
  • Kwiatostan to krótki, brunatny kłos na szczycie długiej, bruzdowanej szypułki.
  • Wokół kłosa pojawiają się białe, delikatne pręciki tworzące 'aureolę'.
  • Bogato rozgałęziony korzeń może sięgać nawet 60 cm w głąb ziemi.[2]
  • Na długiej, pięcioklinowej łodydze, pokrytej mniej lub bardziej gęstym owłosieniem, która jest około dwa razy dłuższa od liści, znajduje się gęsty, walcowaty, kłosowaty kwiatostan o długości od 0,5 do 5(–8) cm.[2]
  • Kwiaty mają 4 milimetry (1⁄8 cala) średnicy, zielony kielich i brązowawą koronę, cztery wygięte do tyłu płaty z brązowymi nerwami głównymi oraz długie białe pręciki.[3]
  • Każdy kwiatostan może wydać nawet 200 nasion.[3]
  • Ze swoim niepozornym kwiatem, który bardziej przypomina kłos trawy spoczywający na długiej łodydze, z którego wystają małe kwiatki z delikatnymi pręcikami, niemal ginie w feerii barw łąki.[6]
  • Liście zebrane są w rozetę u podstawy łodygi, lancetowate, o całych brzegach, z 3–5 łukowatymi żyłkami, w dolnej części wzdłuż żyłek owłosione.[5]
  • Warto zwrócić uwagę, że liście te, o długości od 20 do 40 cm, nie mają, jak w przypadku innych roślin, wzoru przypominającego gałązki, lecz są pokryte wyłącznie podłużnymi żyłkami.[6]
  • Owoc — jajowata, tępa, dwugniazdowa torebka, zawierająca po jednym nasieniu w każdym gnieździe.[5]
Możliwe pomyłki (Zagrożenia!)

Babka zwyczajna (Plantago major): Babka zwyczajna ma liście szerokojajowate i kłosy kwiatowe bardzo długie (na całej długości szypułki). Obie rośliny są lecznicze, ale lancetowata jest uważana za silniejszą w działaniu na drogi oddechowe.

Surowce i Zbiory
Folium Plantaginis lanceolatae liscie

Świeże lub suszone liście zbierane w czasie kwitnienia rośliny.

Działanie: Wykrztuśne (rozrzedza śluz), powlekające drogi oddechowe, przeciwzapalne, osłonowe na żołądek, przyspieszające gojenie ran. Liść babki lancetowatej stosowany jest głównie jako środek wykrztuśny i rozkurczający mięśnie gładkie górnych dróg oddechowych w mieszankach ziołowych i syropach, ponadto w stanach zapalnych jamy ustnej, krtani[1] Ponieważ naturalny antybiotyk często ulega zniszczeniu podczas parzenia herbaty, bezpieczniej jest stosować soki wyciskane.[2] W tradycyjnej medycynie austriackiej liście te stosowano wewnętrznie (w postaci syropu lub herbaty) lub zewnętrznie (świeże liście) w leczeniu schorzeń dróg oddechowych, skóry, ukąszeń owadów oraz infekcji.[3]
Substancje czynne:
Glikozydy irydoidowe (aukubina, katalpol) - działanie przeciwzapalne i bakteriobójczeŚluzy (do 6%) - działanie osłaniająceGarbniki (ok. 6%)FlawonoidyKrzemionka rozpuszczalnaWitamina C i KSole mineralne (bogactwo cynku i boru)Surowiec zawiera składniki irydoidowe, głównie aukubozyd (0,3-2,5%) i katalpol (0,3-1,1%), śluz, około 6,5% garbników, fenolokwasy, kwas chlorogenowy, kumarynę, eskuletynę, flawonoidy, luteolinę, skutelareninę, ponad 1% kwasu krzemowego. Dużą część składników mineralnych stanowią sole cynku i potasu[1]Składniki: śluz, substancje gorzkie, flawonoidy, kwas krzemowy, glikozyd aukubina, substancje o działaniu antybiotycznym.[6]Babka lancetowata wytwarza biologiczne inhibitory nitryfikacji – substancje, które spowalniają przemianę azotu amonowego w azotan. Dzięki temu azot pozostaje dłużej dostępny dla roślin, a ryzyko wypłukiwania i emisji podtlenku azotu zostaje zminimalizowane.[2]Plantago lanceolata zawiera fenyloetanoidy, takie jak akteosyd (verbaskosyd), cistanosyd F, lavandulifoliosyd, plantamajosyd i izoakteosyd.[3]Liście zawierają węglowodany i kwasy organiczne: (fumarowy, chlorogenowy, neochlorogenowy, wanilinowy, ferulowy, protokatechinowy, para-hydroksybenzoesowy, para-kumarowy).[5]
Liście po zbiorze łatwo czernieją; należy je suszyć szybko w temperaturze do 40°C.
Zbiór: Maj - Sierpień. Surowiec stanowi łodyga odziomkowa i cały lub rozdrobniony, wysuszony liść o barwie żółtawozielonej do brunatnawozielonej, długości do 30 cm i szerokości do 4 cm, z wyraźnym białawozielonym prawie równoległym unerwieniem na powierzchni dolnej.[1] Do celów leczniczych zbiera się liście w pełni wykształcone w okresie kwitnienia od maja do września, zdrowe, nie porażone chorobami grzybicznymi, najlepiej bez ogonka, gdyż ten trudno wysycha.[1]
Korzeń korzeń 🌐 z sieci

Działanie:
Substancje czynne:
W korzeniach wykryto kwas linolowy, cholesterol, sitosterol, stigmasterol i kampesterol.[5]
Nasiona nasiona 🌐 z sieci

Działanie:
Substancje czynne:
Nasiona zawierają śluz i trójglicerydy.[5]
Ziele ziele 🌐 z sieci

Działanie:
Substancje czynne:
Nadziemne części rośliny zawierają flawonoidy, kwasy fenolokarboksylowe i ich pochodne.[4]
Sok sok 🌐 z sieci

Działanie: W medycynie ludowej sok ten znajduje zastosowanie w wiosennych kuracjach oczyszczających krew; rozcieńczony herbatą rumiankową stosuje się go do leczenia trudno gojących się ran.[6]
Substancje czynne:
Pąki 🌐 z sieci
  • pąki Pąki kwiatowe mają smak przypominający grzyby i można z nich przygotować bulion.[3]
Praktyczne Zastosowanie
Medycyna

Wewnętrznie: suchy, uporczywy kaszel, nieżyt gardła, zapalenie oskrzeli, choroba wrzodowa żołądka. Zewnętrznie: ukąszenia owadów (pszczoły, komary), drobne rany, oparzenia, stany zapalne spojówek (okłady). Właściwości bakteriostatyczne wykazuje świeży surowiec, też w postaci soku (Succus Plantaginis lanceolatae). Substancją czynną jest w tym przypadku aukubozyd, który pod wpływem zawartej w surowcu β–glukozydazy uwalnia aglikon aukubigeninę o właściwościach bakteriostatycznych. W naparach wodnych prze[1] Badania wykazały, że wyciągi wodne z liści babki lancetowatej, stosowane doustnie, pobudzają wytwarzanie interferonu i przeciwciał antywirusowych, a więc substancji chroniących organizm ludzki przed inwazją wirusów.[1] Liście babki lancetowatej mają działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe i wykrztuśne w schorzeniach układu oddechowego, którym towarzyszy wydzielanie gęstej wydzieliny[5] Sok ze świeżych liści tej rośliny działa łagodząco, przynosi ulgę w bólach związanych z czyrakami, obrzękami spowodowanymi uderzeniami, ukąszeniami owadów itp.[5]

Tekst oryginalny Kwiatownika

Wewnętrznie: suchy, uporczywy kaszel, nieżyt gardła, zapalenie oskrzeli, choroba wrzodowa żołądka. Zewnętrznie: ukąszenia owadów (pszczoły, komary), drobne rany, oparzenia, stany zapalne spojówek (okłady).

Kuchnia

Młode liście (bardzo wczesną wiosną) mają lekki posmak pieczarek. Można je dodawać do sałatek, smażyć w cieście naleśnikowym lub dusić jak szpinak.

Rzemiosło

Sok z liści babki był dawniej używany jako składnik naturalnych atramentów oraz do garbowania delikatnych skór. Można go również gotować na wolnym ogniu w wodzie, aby uzyskać naturalny barwnik do tkanin.[3]

Tekst oryginalny Kwiatownika

Sok z liści babki był dawniej używany jako składnik naturalnych atramentów oraz do garbowania delikatnych skór.

Ogród

Roślina miododajna i pyłkodajna. Jej obecność na trawniku wskazuje na gleby o dobrej strukturze, ale mocno udeptane. Obecnie popyt na surowiec wzrósł, dlatego producenci leków zaczęli uprawiać babkę lancetowatą w warunkach sztucznych.[5] Babka wysiewa się z nasion wiosną, wprost do gruntu. Nasiona można łatwo zebrać w stanie naturalnym, gdyż rośliny zawiązują ich dużo (1 roślina daje ok. 1000 nasion).[1]

Tekst oryginalny Kwiatownika

Roślina miododajna i pyłkodajna. Jej obecność na trawniku wskazuje na gleby o dobrej strukturze, ale mocno udeptane.

Bezpieczeństwo i Interakcje
Interakcje z lekami

Śluzy zawarte w babce mogą opóźniać wchłanianie innych leków przyjmowanych doustnie. Zaleca się zachowanie odstępu 1-2 godzin.

Przeciwwskazania

Nie zbierać babki z poboczy dróg (akumuluje metale ciężkie i zanieczyszczenia komunikacyjne). W rzadkich przypadkach może powodować reakcje alergiczne u osób wrażliwych. Babki lancetowatej nie powinno się zbierać w górach i okolicach nadmorskich, gdzie występują dwa inne gatunki, mniej wartościowe — babka górska (P. montana) i babka nadmorska (P. maritima), bardzo podobne do babki wąskolistnej i trudne do odróżnienia przez niewprawnych zbieraczy.[1]

Tekst oryginalny Kwiatownika

Nie zbierać babki z poboczy dróg (akumuluje metale ciężkie i zanieczyszczenia komunikacyjne). W rzadkich przypadkach może powodować reakcje alergiczne u osób wrażliwych.

Cykl Życia i Ekosystem
Kalendarz Biodynamiczny
Zbiór liści na syrop M-c: 5, 6

Zbiór najładniejszych liści przed pełnią kwitnienia, by zachować najwięcej śluzów.

Księżyc przybywający (faza liścia) Słoneczna i sucha
Permakultura i Gildie

Rola w systemie:

  • Dynamiczny akumulator mikroelementów (cynk, bor, magnez).
  • Roślina pionierska na terenach zdewastowanych i udeptanych.
  • Pokarm dla gąsienic rzadkich motyli (np. Przeplatka didyma).
  • Wsparcie dla struktury gleby (korzenie rozbijają zbite warstwy ziemi).

Towarzysze (Gildia):

Krwawnik pospolity

Tworzą razem 'apteczkę łąkową' - krwawnik tamuje krew, babka goi tkankę.

Koniczyna biała

Babka kocha azot dostarczany przez koniczynę na trawnikach.

Przepisy z tą rośliną
Wiedza Tajemna
  • W medycynie anglosaskiej babka była uważana za jedną z dziewięciu świętych ziół podarowanych ludzkości przez boga Wodana.
  • Nasiona babki lancetowatej są blisko spokrewnione z babką płesznik (psyllium) i również mają właściwości regulujące trawienie.
  • Dawni wędrowcy wkładali liście babki do butów, aby zapobiegać pęcherzom i leczyć otarcia stóp (stąd nazwa 'panis viae' - chleb drożny).
  • Świeży sok z babki potrafi zneutralizować jad wielu owadów oraz ból po oparzeniu pokrzywą.
  • Uważano, że musi ona być silnym środkiem na zranienia skoro nie ginie "nawet na uczęszczanych drogach mimo deptania przez końskie kopyta i rozjeżdżania żelaznymi obręczami wozów".[1]
  • W starożytności zalecano sok z babki na ukąszenia skorpionów i węży, w średniowieczu na złamania i opuchlizny, a także jako antidotum na miłosne czary.[1]
  • W czasach niedoborów po obu wojnach światowych oraz podczas światowego kryzysu gospodarczego sałatka z dziko rosnącego babki lancetowatej była popularnym zamiennikiem niedostępnych lub zbyt drogich warzyw liściastych.[2]
  • Już w starożytności doceniano właściwości babki lancetowatej: Pliniusz Starszy opisywał jej lecznicze działanie w przypadku silnego kaszlu oraz dreszczy.[6]
  • W średniowieczu stosowano go w leczeniu oparzeń, wrzodów, zapaleń oczu i nosa, a także ukąszeń psów. Kneipp wykorzystywał go do tamowania krwawienia i leczenia ran.[6]
  • W języku indoeuropejskim końcówka -rich oznaczała władcę, księcia. Wegerich oznacza zatem władcę drogi.[6]
  • Dzieci wykorzystują tę roślinę w zabawie polegającej na strzelaniu do główki kwiatu, aby odtrącić ją od końcówki łodygi; nazywano ją „karabinem”, „armatą o pierwszej” (od armaty, która codziennie strzela z zamku w Edynburgu) oraz innymi nazwami.[3]
  • Legenda głosi, że pewna młoda dziewczyna na próżno czekała na swojego ukochanego na skraju drogi, aż w końcu przemieniła się w babkę lancetowatą. Stąd też pochodzi jej ludowa nazwa „panna drogowa”.[6]
  • Starożytni Germanie mieli inne wyjaśnienie: dla nich babka lancetowata uosabiała dusze, które powróciły ze świata podziemnego na światło dzienne i teraz podążały za ludźmi na ziemi.[6]
  • Również starożytni Grecy i Rzymianie postrzegali tę roślinę jako powiązaną z podziemiem: z Orkusem i jego córką Prozerpiną.[6]
  • Prawdopodobnie został w ten sposób sprowadzony do Ameryki przez białych osadników, dlatego też rdzenni mieszkańcy nazywali go tam „stopą białego człowieka”.[6]
  • Inną grą, w którą gra się przy użyciu tej rośliny w Wielkiej Brytanii i Irlandii, jest odmiana gry w „conkers”: dziecko próbuje strącić główkę kwiatu z łodygi swojego przyjacielskiego rywala, wykonując szybkie pchnięcie w dół własną łodygą.[3]
  • W regionie West Country w Anglii ta sama gra nazywa się „cannonballs”.[3]
  • W hrabstwie Kent ta rozrywka znana jest potocznie jako „dongers”, a w Szkocji jako „Carl doddies” (tak samo jak sama roślina).[3]
  • Aby zagrać w tę grę, należy zerwać łodygę i owinąć pętlę utworzoną z jej dalszego końca wokół części łodygi znajdującej się najbliżej główki kwiatowej. Pętlę należy zacisnąć tak, aby zatrzymała się za główką kwiatową, a następnie pociągnąć łodygę do tyłu, aż główka kwiatowa odpadnie.[3]
  • Nasiona babki lancetowatej stają się lepkie, gdy są wilgotne. W ten sposób przyklejają się do stóp przechodzących zwierząt i są roznoszone na duże odległości.[6]
  • Inne nazwy zwyczajowe: babka wąskolistna, babka koniczynowa, babka koniczynowata, języczki polne, żywiec.[1]
  • Babka lancetowata znana jest również pod nazwami: babka lecznicza, babka na rany, ziele szpikulaste, liść płucny lub język węża.[2]
  • Roślina ta, nazywana w średniowieczu również „małym babką”, nosiła wówczas również nazwę plantago minor (łac.).[2]
  • Roślina ta znana jest pod następującymi potocznymi nazwami: babka lancetowata, babka wąskolistna, babka angielska, babka żebrowata, język barani oraz rogacz.[3]
  • Synonimy: ziele żyłkowe, ziele sianowe, liść płucny, ripplichrut, żebra konia, ziele szpikulaste, ostrokończony rdest, ostrokończony liść drożny, ślad na ścieżce[6]
  • Czasami uprawiana jest w celach ozdobnych, najczęściej w tym celu uprawia się kultywar 'Marginata' o barwnych liściach.[1]
  • Jaskier produkuje biologiczne inhibitory nitryfikacji – substancje, które spowalniają przemianę azotu amonowego w azotan.[2]
  • Jesienią 2013 roku babka lancetowata została wybrana przez naukowców z Uniwersytetu w Würzburgu („Studienkreis Entwicklungsgeschichte der Arzneipflanzenkunde”) na „roślinę leczniczą roku 2014” ze względu na zawarte w niej substancje o działaniu przeciwbakteryjnym i ściągającym.[2]
  • Babka lancetowata jest uznawana za gatunek inwazyjny w całych Stanach Zjednoczonych i Australii. ... Na obszarach, gdzie dobrze się rozwija, babka lancetowata może przyczyniać się do powstawania problemów z układem oddechowym, takich jak katar sienny, ze względu na swój pyłek i fakt, że jest przenoszona przez wiatr.[3]
  • W Europie Zachodniej z soku wytwarza się pastylki na kaszel.[4]
  • Służy jako pasza dla zwierząt — wchodzi w skład mieszanek trawowych, daje cenne siano. Na pastwiskach zjadają ją wyłącznie owce, kozy i gęsi.[4]
  • Jego działanie jako syropu na kaszel było jeszcze do niedawna tak powszechnie znane, że określenie „syrop z babki lancetowatej” było synonimem syropów na kaszel w ogóle.[6]
  • Nasiona babki stanowią przysmak kanarków. Rozsiewane są przez zwierzęta (zoochoria) i ludzi (antropochoria). Jest rośliną żywicielską larw motyli przeplatki aurelii, britomartis, atalii, didymy i cinksii.[1]
Źródła wiedzy z sieci

Informacje oznaczone przypisem [n] zebrała z Wikipedii i stron z różnych krajów Siedziba Kwiatownika – każda sprawdzona z cytatem źródła. Kliknij przypis albo źródło, żeby zobaczyć podgląd strony.

  1. Wikipedia (pl): Babka lancetowata [pl]
  2. Wikipedia (de): Spitzwegerich [de]
  3. Wikipedia (en): Plantago lanceolata [en]
  4. Wikipedia (ru): Подорожник ланцетный [ru]
  5. Wikipedia (uk): Подорожник ланцетолистий [uk]
  6. www.walaarzneimittel.de [de]
×

Funkcja wstrzymana

Aby aplikacja mogła być dostępna za darmo i działać błyskawicznie, przeszliśmy na wersję statyczną. Moduł logowania i komentarzy jest obecnie wyłączony.

Postaw Kufel Kawy