Gwiazdnica pospolita

Stellaria media

Gwiazdnica pospolita to drobna i delikatna roślina tworząca łany, z rozesłanymi lub wzniesionymi łodygami o długości od 3 do 40 cm.

Zdjęcia: Wikimedia Commons (autorzy i licencje)
Natura i Siedlisko
Wymagania Siedliskowe
  • Stanowisko:
  • Gleba: Roślina azotolubna. Preferuje wilgotne, żyzne i przenawożone azotem gleby, ale rośnie na różnych glebach. Na polach uprawnych jest chwastem, szczególnie w uprawach roślin ozimych, rzepaku, buraków, roślin strączkowych, kukurydzy i ziemniaków.[1]
  • Woda:
  • Mrozoodporność:
Występowanie i zasięg 🌐 z sieci
  • Gatunek kosmopolityczny występujący na całym świecie. Na półkuli południowej sięga po wyspy wokół Antarktydy, na półkuli północnej po archipelag Svalbard (około 78° szerokości geograficznej).[1]
  • Występuje od równin aż po góry. W Alpach Allgäu, w części tyrolskiej, na szczycie Jöchelspitze osiąga wysokość 2226 metrów na pastwiskach dla owiec; w kantonie Valais osiąga wysokość 2694 metrów.[2]
  • Jej pierwotnym obszarem występowania jest Eurazja i północna Afryka.[2]
  • W Wielkiej Brytanii wartości w skali Ellenberga wynoszą: L = 7, F = 5, R = 6, N = 7 i S = 0.[3]
  • Pochodzi z Eurazji i jest naturalizowana na całym świecie, gdzie występuje jako chwast na nieużytkach, polach uprawnych i w ogrodach.[3]
  • Roślina występuje na całym świecie, w tym w Chinach, na polach uprawnych, nieużytkach i przydrożach.[5]
Rozpoznawanie w terenie
  • Roślina tworząca łany, drobna i delikatna. Łodyga Rozesłane, podnoszące się lub wzniesione, długie na 3–40 cm, obłe, z pojedynczym szeregiem włosków.[1]
  • Starożytną łacińską nazwą jest Morsus gallinae („ukąszenie kurczaka”). ... Ptaki chętnie zjadają wszystkie części tej rośliny, do czego nawiązuje również jej niemiecka nazwa potoczna.[2]
  • Nazwa „jelito” wywodzi się od pełzających, okrągłych i poskręcanych łodyg lub od tego, że po rozciągnięciu łodygi jej wewnętrzna część wygląda jak białe jelito.[2]
  • Liście mają kształt jajowaty i spiczasty wierzchołek. Liście rosnące w dolnej części łodygi mają zazwyczaj krótkie ogonki, natomiast liście górne są osadzone bezpośrednio na łodydze.[2]
  • Łodygi są cylindryczne i nagie, o luźnym i rozłożystym pokroju, osiągają długość do 40 cm (16 cali) i średnicę 1 milimetra (1⁄16 cala); wzdłuż całej długości biegnie wzdłużna linia (bardzo rzadko dwie linie) włosków, które w węzłach przechodzą na drugą stronę.[3]
  • Łodyga jest purpurowobrązowa, rozgałęzia się u podstawy i na jednej stronie pokryta jest jedną miękką linią włosów.[4]
  • Łodyga jest delikatna, cylindryczna, z podłużnymi żebrami, z jednej strony pokryta krótkimi, miękkimi włoskami, a z pozostałych stron całkowicie bezowłosiona; rozciąga się po ziemi i rozgałęzia się w kształcie widelca.[5]
  • Jednoroczna roślina zielna o charakterze samosiewnym, o intensywnie zielonym kolorze, która często porasta nawożone i spulchnione tereny, a nawet ogrody.[8]
  • Słaby korzeń główny, liczne korzenie boczne, ukorzenia się płytko.[1]
  • Trzy do dziesięciu pręcików ma fioletowe pylniki. Kwiat posiada trzy słupki.[2]
  • Nieliczne kwiaty zebrane są w baldaszkowate dichazje... Trzy do dziesięciu pręcików ma fioletowe pylniki. Występują trzy słupki.[2]
  • Często występują tylko 3 pręciki, ale czasami jest ich więcej (do 8) oraz 3 słupki. Kwiaty są małe, o średnicy mniejszej niż 1 cm, z 5 rozszczepionymi białymi płatkami o długości 1–3 mm, schowanymi wewnątrz większych (o długości 3–5 mm) działek kielicha.[3]
  • Te działki kielicha mają długie, faliste (włoskowate) włoski na zewnętrznych (dystalnych) stronach, są owalne i zazwyczaj występują w liczbie 5.[3]
  • Kwiaty osiągają około 6-7 mm średnicy, mają pięć białych, głęboko rozciętych płatków, które wyglądają jak dziesięć, oraz od jednego do siedmiu pręcików z żółtymi pylnikami.[4]
  • Drobne kwiaty o średnicy 6-7 mm mają białe płatki podzielone głęboko niemal do nasady, przez co wyglądają jak dziesięć osobnych płatków.[4]
  • Kwiaty mają pięć białych płatków, każdy głęboko dwudzielny, co sprawia wrażenie dziesięciu płatków; średnica kwiatów 6‑7 mm.[4]
  • Kwiatostan baldaszkowaty, osadzony na końcach gałęzi lub w kątach liści; szypułki kwiatowe smukłe; 5 działek kielicha; 5 płatków, głęboko dwukrotnie rozciętych; trzy słupki.[5]
  • Liścienie i liście wykonują ruchy senne i przyjmują pozycję dzienną/nocną. Przy suchej pogodzie rozwijają się około dziewiątej rano i kwitną do wieczora. Przy wilgotnej pogodzie kwiaty pozostają zamknięte.[2]
  • Liście są zielone, nagie, owalne i przeciwległe, o długości od 6 do 25 mm (od 1⁄4 do 1 cala) i szerokości od 3 do 10 mm (od 1⁄8 do 3⁄8 cala), z hydatodą na końcu.[3]
  • Ogonki liściowe mają od 5 do 8 mm długości i są owłosione na krawędziach.[3]
  • Liście jajowate, małe, przeciwległe, z ostro zakończonymi wierzchołkami, kruche i łatwo łamliwe[5]
  • Czerwono-brązowe nasiona mają średnicę od 0,9 do 1,3 mm i płaskie, tępe guzki.[2]
  • Podługowata torebka dłuższa od kielicha. Pęka 6 ząbkami niemal do połowy długości.[1]
  • Owoc w postaci kapsułki z pięcioma lub sześcioma klapami ma około 3–5 mm długości i zwisa, wygięty w dół, na szypułce.[2]
  • Po przekwitzeniu szypułki kwiatowe kierują się ku dołowi, by po wykształceniu jajowatych torebek nasiennych znów unieść się ku górze i pęknąć na sześć części w celu rozprzestrzenienia nasion.[4]
  • Gwiazdnica pospolita to jednoroczna roślina zielna… o wrzecionowatym, płaskim korzeniu.[2]
  • Łodygi rośliny mają czerwonawofioletowy odcień, rozgałęziają się od nasady i płożą się, a zimą zachowują zielone liście rozłożone na ziemi.[4]
Surowce i Zbiory
Ziele ziele 🌐 z sieci

Działanie: Zewnętrznie przy schorzeniach skórnych, na okładanie ran (przyspiesza ich gojenie). Stosuje się w postaci świeżych, zmiażdżonych roślin przyłożonych na skórę. Kąpiel w wodzie z dodatkiem naparu z gwiazdnicy pospolitej łagodzi swędzenie i podrażnienie skóry.[1] Wewnętrznie wyciągi wodne stosuje się przy reumatyzmie i artretyzmie, nieprawidłowej przemianie materii, schorzeniach skórnych, hemoroidach, niedomaganiach serca, chorobach nerek, zaparciach, nadciśnieniu, kaszlu, chrypce, szkorbucie oraz przy stanach zapalnych.[1] Można też odwarem nacierać skórę w miejscu dolegliwości reumatycznych.[1] Działa stabilizująco na wątrobę, przyspiesza gojenie się ran i skraca czas rozpuszczania płytek miażdżycowych w naczyniach krwionośnych.[1] Wykorzystywana jest do produkcji preparatów do pielęgnacji cery. Na skórę wykazuje działanie łagodzące i nawilżające.[1] Jest jednym ze składników preparatów odchudzających.[1] W medycynie ludowej stosuje się ją w leczeniu chorób układu oddechowego; ponadto uważa się, że pomaga ona w stanach zapalnych, bólach, skurczach, dolegliwościach wątroby, reumatyzmie i chorobach pęcherza moczowego[2] W medycynie ludowej suszone lub świeże ziele tradycyjnie stosowano jako środek moczopędny, oczyszczający krew oraz pobudzający laktację.[4] W tradycyjnej japońskiej praktyce ludowej ziela gotuje się w ilości 10‑20 g na 200 ml wody, przyjmując trzy porcje, co ma wspomagać laktację, działa moczopędnie i oczyszcza krew; w klasycznej medycynie chińskiej nie jest używane.[4] W tradycyjnej medycynie ludowej napar z 10‑20 g ziela w 200 ml wody spożywano trzy razy dziennie, uważa się że wspomaga wydzielanie mleka, działa moczopędnie i oczyszcza krew.[4]
Substancje czynne:
Zawiera saponiny, witaminy C, E, PP, B1, B2, flawonoid rutynę, kwas paraaminobenzoesowy, Kwas γ-linolenowy, sole mineralne (potas, fosfor, wapń, żelazo, magnez, sód, selen, jod, krzem).[1]Gwiazdnica zawiera dwa razy więcej wapnia, trzy razy więcej potasu i magnezu oraz siedem razy więcej żelaza niż sałata głowiasta.[2]
Zbiór: Surowiec zielarski Ziele Herba Stellariae mediae. [...] Ponieważ rośnie przez cały rok, przeważnie nie ma potrzeby jej suszenia. Zbiera się świeże ziele.[1] Wczesnym latem suszy się na słońcu całą roślinę, z której uzyskuje się surowiec zielarski o nazwie hanrō.[4]
Skład i substancje czynne 🌐 z sieci
  • Wśród składników wymieniane są witaminy, saponiny, flawonoidy, kumaryny, minerały, kwas szczawiowy, cynk oraz olejki eteryczne.[2]
Surowce całej rośliny 🌐 z sieci
  • Cała roślina wysuszona na słońcu stanowi surowiec leczniczy zwany „hanrou”, choć czasami stosuje się również świeżą roślinę.[4]
Praktyczne Zastosowanie
Medycyna

Wyciąg ze świeżej rośliny stosuje się więc w leczeniu reumatyzmu i bólów stawów. W postaci herbaty znajduje zastosowanie zarówno do użytku zewnętrznego, jak i wewnętrznego.[2] Możliwe jest również rozmnażanie wegetatywne poprzez odłamane fragmenty łodyg, które się ukorzeniają.[2] W XVII wieku ziołoznawca John Gerard zalecał gwiazdnicę jako środek na świerzbiączkę (mange), a współcześni zielarze stosują ją na anemię z niedoboru żelaza, bronchyty i reumatyczne bóle.[3] Roślina ta była stosowana przez Ajnów w leczeniu siniaków i bólu kości. Łodygi moczono w gorącej wodzie, a następnie nakładano je zewnętrznie na dotknięte obszary.[3] Gwiazdnica średnia wykazuje umiarkowane działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne, żółciopędne, przeciwszkorbutowe, rozszerzające naczynia wieńcowe oraz hipotensyjne.[9] Homeopaci przygotowują leczniczą esencję na bazie świeżo zebranej gwiazdnicy średniej.[9] Nalewka z gwiazdnicy średniej jest pomocna w przypadku obrzęków pochodzenia sercowego i nerkowego, nerwicach, padaczce, napadach nerwowych, drgawkach, chorobach zakaźno-zapalnych i układu oddechowego, niedoborach witamin, niedoborach odpornościowych, szkorbutie i niedokrwistości.[9] Mokryca jest również pomocna w przypadku chorób przewodu pokarmowego, na przykład w przypadku zapalenia żołądka, zapalenia jelit, zapalenia okrężnicy, zapalenia jelit i okrężnicy, biegunki oraz kolki.[9] Okłady z mokrycy można stosować w przypadku chorób stawów, skręceń więzadeł, zapalenia mięśni, zapalenia stawów, reumatyzmu, rwy kulszowej, mastopatii oraz obrzęków nóg.[9] Może być również stosowana w celu pobudzenia laktacji oraz w leczeniu niedoborów witamin.[9]

Rzemiosło

Dawniej z ziela otrzymywano szary barwnik.[1]

Kosmetyka

Wykorzystywana jest do produkcji preparatów do pielęgnacji cery. Na skórę wykazuje działanie łagodzące i nawilżające.[1] W dawnych czasach z suszonego ziela utartego na proszek z dodatkiem soli przygotowywano tradycyjny preparat o nazwie hako-be-jio, który służył do higieny zębów.[4] Dawniej proszek z wysuszonego ziela mieszano z solą kuchenną w proporcji trzy do jednego, otrzymując tzw. sól habokeri, która była tradycyjnie używana do czyszczenia zębów.[4]

Ogród

Kiełkują już przy temperaturze 2 °C, temperatura optymalna wynosi 13–20 °C.[1] Rozmnaża się przez nasiona, ale również wegetatywnie, jej łodygi bowiem łatwo ukorzeniają się w węzłach.[1] Można je również stosować jako dodatek do świeżej karmy dla ptaków ozdobnych i gryzoni.[2] Ze względu na intensywne rozmnażanie się i wczesne tworzenie nasion jest ona jednak często uważana za szczególnie uciążliwy „chwast”. Możliwe jest również rozmnażanie wegetatywne poprzez odłamane fragmenty łodyg, które się ukorzeniają.[2] Jest podatna na mączniaka rzekomego wywoływanego przez gatunek oomycety Peronospora alsinearum.[3] Czasami uprawia się ją jako warzywo sałatkowe lub jako pokarm dla drobiu.[3] ✔️ Rozmnażanie – nasionami, które są zdolne do kiełkowania już w temperaturze +2…+4°C i zachowują żywotność do 5 lat.[6]

Bezpieczeństwo i Interakcje
Przeciwwskazania

Największe szkody wyrządza młodym siewkom roślin uprawianych przez siew, rozwija się bowiem szybciej od nich i zagłusza je.[1] Ze względu na zawartość saponin nie należy jednak spożywać ich w zbyt dużych ilościach.[2] Jest ona nosicielem mszyc (Myzus persicae i Aphis fabae), które mogą przenosić wirusa mozaiki ogórka.[2] Gwiazdnica pospolita zawiera substancje roślinne zwane saponinami, które mogą być toksyczne dla niektórych gatunków (zwłaszcza ryb). Jest mało prawdopodobne, aby miało to wpływ na większość zwierząt lądowych, ponieważ ilości tych substancji nie są duże. Nie zaleca się jednak jej stosowania w okresie ciąży lub karmienia piersią.[3] Jednak na polach uprawnych jest traktowany jako chwast utrudniający wzrost innych zbóż i uważa się, że może spowodować spadek plonów jęczmienia nawet o 80%.[4] Gwiazdnica średnia jest przeciwwskazana dla kobiet w ciąży i dzieci, osób z niedociśnieniem, a także osób podatnych na reakcje alergiczne.[9]

Z archiwum Kwiatownika
Historia i legendy
Opis
Gwiazdnica pospolita to jedna z najpospolitszych roślin jadalnych świata – uważana za uciążliwy chwast, ale ceniona jako dzikie warzywo i zioło lecznicze. Stosowana w kuchni ludowej Europy od wieków – jako dodatek do sałatek, farszów, zup i zielonych past. W medycynie ludowej używana na gojenie ran, świąd, bóle reumatyczne i do detoksu wiosennego.
Cechy
  • Bardzo szybki wzrost – młode pędy pojawiają się wczesną wiosną
  • Wysoka zawartość witaminy C – porównywalna do natki pietruszki
  • Bardzo delikatny smak – przypomina młody szpinak lub sałatę
  • Jadalna cała roślina nadziemna (liście, pędy, kwiaty)
Zastosowanie historyczne
  • Surowa do sałatek i zielonych past na chleb
  • Dodatek do zup i duszonych potraw na przednówku
  • Napar i okłady na rany, egzemy, oparzenia
  • Kąpiele i płukanki na świąd, alergie, łuszczycę
  • Detoks i wzmacnianie po zimie (tzw. wiosenna 'czystka')
Ciekawostki
  • Ptaki (zwłaszcza kanarki i papużki) uwielbiają świeże liście gwiazdnicy jako przysmak.
  • Dawniej używano gwiazdnicy jako taniego 'szpinaku dla ubogich'.
  • Gwiazdnica jest wykorzystywana w kosmetyce naturalnej do maści i toników na świąd.
Ciekawostki kulturowe
  • W staropolskich zwyczajach gwiazdnica była symbolem odrodzenia i początku wiosny.
  • W niektórych regionach Europy robiono z niej wiosenne zielone wieńce dla panien.
🎨 Barwienie (tkaniny, włosy)
Opis
Delikatny, zielono-żółty barwnik z liści i pędów do domowych kosmetyków i pisanek.
Inne zastosowania
Kosmetyki
Opis
Gwiazdnica stosowana do maści łagodzących świąd, okładów i toników na egzemę, trądzik, podrażnienia skóry; kąpiele ziołowe na alergie.
Zastosowanie
Maści, okłady, toniki, kąpiele.
Pasza dla zwierzat
Opis
Młode pędy i liście chętnie zjadane przez ptaki i drobne gryzonie; wzmacniają i uzupełniają dietę.
Opis botaniczny
Pokroj
Jednoroczna lub dwuletnia, drobna roślina zielna o wysokości 5–30 cm, wiotka, płożąca lub wspinająca się.
Lodyga
Cienka, delikatna, kruche, z jednym rzędem drobnych włosków; łatwo się ukorzenia w miejscach zetknięcia z ziemią.
Liscie
Małe, jajowate, miękkie, jasnozielone, naprzeciwległe, dolne na krótkich ogonkach.
Kwiaty
Drobne, białe, gwiazdkowate, o pięciu głęboko podzielonych płatkach (sprawiają wrażenie 10 płatków). Kwitnie od marca do listopada.
Zapach
Bardzo słaby, lekko ziołowy.
Cecha wyrozniajaca
Jadalne, delikatne liście i pędy; cienka łodyga z pojedynczym rzędem włosków; drobne, białe gwiazdkowate kwiaty.
Występowanie
Obszar
Europa, Azja, Ameryka Północna, Australia – szeroko rozpowszechniona na świecie.
W polsce
Bardzo pospolita w całym kraju – ogrody, pola, wilgotne łąki, parki, przydroża, grządki warzywne.
Właściwości i składniki
Uwagi i ostrzeżenia
  • Uwaga
    Nie zbierać gwiazdnicy z miejsc pryskanych, zanieczyszczonych lub w pobliżu dróg.
    Rozwiazanie
    Zbieraj tylko młode, zdrowe rośliny z czystych miejsc.
  • Uwaga
    Nadmierne spożycie surowej gwiazdnicy może powodować lekkie dolegliwości żołądkowe.
    Rozwiazanie
    Jadać z umiarem, najlepiej po krótkim sparzeniu.
Uprawa
Gleba
Wilgotna, żyzna, próchniczna, lekko kwaśna lub obojętna.
Stanowisko
Stanowisko półcieniste do słonecznego; rośnie ekspansywnie w wilgotnych ogrodach, na grządkach, w cieniu drzew.
Wysiew
Rozmnaża się samoczynnie z nasion przez cały sezon – możliwy siew do gruntu przez całą wiosnę i lato.
Zbior
Młode pędy i liście można zbierać przez cały sezon, od marca do listopada (najsmaczniejsze wiosną).
Kalendarz
Siew
Miesiące
marzec, kwiecień, wrzesień, październik
Zalecana faza ksiezyca
rosnący
Typ
ogrodniczy
Czas dnia
ranek
Intensywność
średnia
Uwagi
Roślina samosiewna, ale można ją wysiewać ręcznie, by uzyskać zwartą pokrywę gruntu.
Zbior lisci
Miesiące
marzec, kwiecień, październik, listopad
Zalecana faza ksiezyca
rosnący
Typ
zielarski
Czas dnia
ranek
Intensywność
średnia
Uwagi
Zbieraj przed kwitnieniem – liście są wtedy najdelikatniejsze i soczyste.
Zbior kwiatow
Miesiące
kwiecień, maj, czerwiec
Zalecana faza ksiezyca
pełnia
Typ
zielarski
Czas dnia
ranek
Intensywność
niska
Uwagi
Kwiaty zbieraj w słoneczny poranek – można je suszyć lub używać świeżo jako ozdobę potraw.
Zbior calej rosliny
Miesiące
marzec, kwiecień, październik, listopad
Zalecana faza ksiezyca
rosnący
Typ
zielarski
Czas dnia
w ciągu dnia
Intensywność
średnia
Uwagi
Całą nadziemną część rośliny można ścinać nożyczkami tuż nad ziemią – do suszenia lub soków.
Suszenie
Miesiące
kwiecień, maj, czerwiec, październik
Zalecana faza ksiezyca
malejący
Typ
zielarski
Czas dnia
po południu
Intensywność
symboliczna
Uwagi
Susz w cieniu, w temperaturze pokojowej, rozkładając cienką warstwą – liście łatwo ciemnieją.
Nawozenie
Miesiące
marzec, kwiecień
Zalecana faza ksiezyca
rosnący
Typ
techniczny
Czas dnia
w ciągu dnia
Intensywność
niska
Uwagi
Nie wymaga intensywnego nawożenia – korzysta z materii organicznej i próchnicy; dobrze reaguje na kompost roślinny.
Przycinanie
Miesiące
kwiecień, maj, wrzesień
Zalecana faza ksiezyca
rosnący
Typ
techniczny
Czas dnia
dowolny
Intensywność
średnia
Uwagi
Przycinanie zapobiega nadmiernemu rozrastaniu się – pobudza do tworzenia młodych pędów.
Zbior ksiezycowy
Miesiące
kwiecień, październik
Zalecana faza ksiezyca
pełnia
Typ
rytualny
Czas dnia
wieczór
Intensywność
symboliczna
Uwagi
W tradycji ludowej zbierana przy pełni dla właściwości oczyszczających i ochronnych.
Bibliografia
Wiedza Tajemna
  • Roślina używana była dawniej jako dobra pasza dla kurcząt i indyków.[1]
  • Przedrostek „media” oznacza „pośrodku”.[5]
  • Ich smak przypomina młodą, surową kukurydzę. Już 50 gramów sałatki z gwiazdnicy pokrywa w przybliżeniu dzienne zapotrzebowanie osoby dorosłej na witaminę C.[2]
  • W Japonii często na wiosnę z gwiazdnicy z ryżem robi się zupę ryżową zwaną hakobe. Liście gwiazdnicy są jednym z siedmiu ziół (haru no nanakusa) spożywanych w siódmym dniu Nowego Roku[1]
  • Dawniej zbierano nawet jej nasiona i dodawano je do zup, jednak ze względu na drobne rozmiary jest to zajęcie tylko dla bardzo zdeterminowanych.[1]
  • W Chinach roślina znana jest pod nazwą „ge cháng cai”, a w innych regionach nosi nazwy takie jak „ge er xin jin”, „ji er cháng” i „ge er cháng”.[5]
  • Gęsie ucho (Badong, prowincja Hubei)[5]
  • „Gęsie jelita” (Ben Cao Gang Mu) „Gęsie ucho rozciągające ścięgna” (Badong, prowincja Hubei) „Kurze jelita” (Jiangsu) „Gęsie jelita” (Syczuan)[5]
  • Zachowują zdolność kiełkowania od 6 do 68 lat. Rozsiewane są przez wiatr, ale także przez zwierzęta – bez utraty zdolności kiełkowania przechodzą bowiem przez ich przewód pokarmowy (endochoria).[1]
  • Liście gwiazdnicy są jednym z siedmiu ziół (haru no nanakusa) spożywanych w siódmym dniu Nowego Roku (dawniej w chińskim kalendarzu księżycowym był to siódmy dzień pierwszego miesiąca).[1]
  • Linia włosków na łodydze, będąca charakterystyczną cechą rozpoznawczą, wspomaga roślinę w zaopatrzeniu w wodę. Krople rosy spływają wzdłuż tej linii do najbliższej pary liści, gdzie w razie potrzeby pobierana jest niewielka ilość wody.[2]
  • nie należy jednak lekceważyć ich korzyści, zwłaszcza w takich uprawach jak winnice i ogrody, ponieważ gęste, płaskie i sięgające nawet 40 centymetrów długości rozłogi chronią glebę latem przed wysychaniem, a zimą przed bezpośrednim działaniem mrozu oraz ogólnie ograniczają erozję.[2]
  • Mrówki roznoszą nasiona z brodawkami po ich rozsypaniu.[2]
  • Larwy następujących gatunków motyli żywią się gwiazdnicą: ćma z rodziny geometerów (Haematopis grataria), żółtka (Camptogramma bilineata)...[3]
  • Stellaria media jest jadalna i odżywcza; wykorzystuje się ją jako warzywo liściaste, często na surowo w sałatkach.[3]
  • Niektóre odmiany lub podobne gatunki mogą być zbyt włókniste, by je spożywać.[3]
  • Oprócz wcześniej wymienionych, roślina zawiera antrachinony (emodina, parietyna, kwestyna), flawonoid kaempferol-3,7-O-α-L-dirhamnozyd, fitosterole (β-sitosterol, daucosterol) oraz alkohol tłuszczowy 1-hexacosanol.[3]
  • Proantocyjanidyny występują w osłonce nasion.[3]
  • Roślina ta zawiera również saponiny triterpenoidowe z grupy hydroksylowanych kwasów oleanolowych.[3]
  • Jest podatna na mączniaka rzekomego wywoływanego przez gatunek oomycety Peronospora alsinearum.[3]
  • Gwiazdnica średnia (Stellaria media) | tak, rośnie aż do zapełnienia grządki | jadalna (sałata polna), roślina wskaźnikowa dla gleby bogatej w azot[7]
  • Możliwe jest również rozmnażanie wegetatywne poprzez odłamane fragmenty łodyg, które się ukorzeniają.[2]
  • Nektar wydzielany jest u podstawy pręcików, i to wyłącznie przy słonecznej pogodzie. Odwiedziny owadów są rzadkie. Jako zapylacze występują błonkówki, dwuskrzydłe i frędzlowoskrzydłe (Thysanoptera).[2]
  • Nektar jest wydzielany u podstawy pręcików, i to wyłącznie przy słonecznej pogodzie... Ponieważ kwiaty są obupłciowe, zazwyczaj dochodzi do samozapylenia[2]
  • Owoce są to dmuchawki, które rozrzucają nasiona w sposób samorozsiewczy. Mrówki roznoszą te brodawkowate nasiona po ich rozrzuceniu.[2]
  • szarobrunatne lub popielate, kuliste lub nerkowate, matowe nasiona. Mają pomarszczoną powierzchnię z 4 rzędami brodawek.[1]
  • Pojedynczy egzemplarz rośliny może wyprodukować do 15 000 nasion, a w ciągu roku mogą rozwinąć się dwie lub trzy pokolenia.[2]
Źródła wiedzy z sieci

Informacje oznaczone przypisem [n] zebrała z Wikipedii i stron z różnych krajów Siedziba Kwiatownika – każda sprawdzona z cytatem źródła. Kliknij przypis albo źródło, żeby zobaczyć podgląd strony.

  1. Wikipedia (pl): Gwiazdnica pospolita [pl]
  2. Wikipedia (de): Gewöhnliche Vogelmiere [de]
  3. Wikipedia (en): Stellaria media [en]
  4. Wikipedia (ja): コハコベ [ja]
  5. Wikipedia (zh): 繁缕 [zh]
  6. agroexp.com.ua [ru]
  7. pflanzjahr.de [de]
  8. www.botanical-online.com [es]
  9. www.lektrava.ru [ru]
×

Funkcja wstrzymana

Aby aplikacja mogła być dostępna za darmo i działać błyskawicznie, przeszliśmy na wersję statyczną. Moduł logowania i komentarzy jest obecnie wyłączony.

Postaw Kufel Kawy