Kalina koralowa

Viburnum opulus | Piżmaczkowate (Adoxaceae) / dawniej Przewiertniowate

Rozłożysty krzew dorastający do 4-5 metrów wysokości, występujący pospolicie w wilgotnych lasach i zaroślach. Słynie z jaskrawoczerwonych, lśniących owoców, które zwisają w ciężkich baldachach i pozostają na krzewie długo po opadnięciu liści. Liście kaliny są szerokie, 3-5 klapowe, przypominające liście klonu. Jest to roślina o ogromnej sile symbolicznej w tradycji ludowej, obecna w pieśniach i legendach jako metafora dziewczęcej urody i nieszczęśliwej miłości.

Zdjęcia: Wikimedia Commons (autorzy i licencje)
Natura i Siedlisko
Profil Energetyczny
  • Smak: Gorzki, cierpki, kwaśny
  • Termika: Chłodna
  • Wilgotność: Osuszająca (ściągająca)
  • Żywioł: Woda i Ziemia

"Kalina działa wybitnie rozkurczowo i 'uspokajająco' na tkanki. Jej energia chłodzi stany zapalne w obrębie miednicy mniejszej i 'wycisza' nadmierne skurcze. Pomaga zatrzymać krwawienia (energia ściągająca) i stabilizuje gospodarkę płynami w organizmie."

Wymagania Siedliskowe
  • Stanowisko: Półcieniste do słonecznego. Najlepiej owocuje w miejscach jasnych, ale o wilgotnym powietrzu.
  • Gleba: Żyzna, próchniczna, wybitnie wilgotna, a nawet podmokła. Dobrze znosi okresowe zalewanie podłoża.
  • Woda: Bardzo wysokie zapotrzebowanie; źle znosi suszę, która powoduje szybkie opadanie liści i atak mszyc.
  • pH gleby: 5.5 - 8.0 (Tolerancyjna, preferuje podłoża lekko kwaśne do zasadowych).
  • Mrozoodporność: Strefa 3 (Całkowicie mrozoodporna, jedna z najbardziej wytrzymałych roślin krajowych).
Występowanie i zasięg 🌐 z sieci
  • Viburnum opulus var. opulus pochodzi z Europy, północnej Afryki i Azji Środkowej.[1]
Rozpoznawanie w terenie
  • Liście 3-5 klapowe, grubo piłkowane, spodem owłosione, przebarwiające się jesienią na szkarłatnopurpurowo.
  • Kwiatostany płaskie (baldachogrona), gdzie kwiaty brzeżne są duże, białe i płonne (wabią owady), a środkowe małe, zielonkawe i płodne.
  • Owoce to lśniące, kuliste pestkowce o intensywnie czerwonym kolorze, zawierające jedną, płaską, sercowatą pestkę.
  • Kora na starszych pędach jest jasnoszara i spękana.
  • Liście są naprzeciwległe, trójpłatowe, o długości i szerokości 5–10 cm (2–4 cali), z zaokrągloną podstawą i grubo ząbkowanymi brzegami; na pierwszy rzut oka przypominają liście niektórych klonów, od których najłatwiej je odróżnić po nieco pomarszczonej powierzchni z wyraźnie zaznaczonymi żyłkami.[1]
Możliwe pomyłki (Zagrożenia!)

Kalina koralowa 'Roseum' (Śnieżna kula): Odmiana ogrodowa; ma kwiatostany w kształcie pełnych, białych kul składających się wyłącznie z kwiatów płonnych. NIE zawiązuje owoców.

Kalina hordowina (Viburnum lantana): Ma liście pojedyncze (nieklapowane), pomarszczone i filcowato owłosione. Owoce zmieniają kolor z zielonego przez czerwony do czarnego.

Surowce i Zbiory
Cortex Viburni kora

Kora pozyskiwana wiosną (w czasie krążenia soków) z 2-3 letnich gałązek.

Działanie: Silnie rozkurczowe na mięśniówkę gładką (zwłaszcza macicy), przeciwkrwotoczne, uspokajające, obniżające ciśnienie krwi. Termin „kora przeciwskurczowa” nawiązuje do stosowania tej kory w medycynie tradycyjnej w leczeniu skurczów, jednak nie ma naukowych dowodów potwierdzających jej skuteczność w tym ani w żadnym innym zastosowaniu.[1]
Substancje czynne:
Glikozyd viburnina (odpowiada za działanie rozkurczowe) Garbniki (do 5%) Flawonoidy Kumaryny (skopolina) Kwasy organiczne (walerianowy, masłowy)
Zbiór z dzikich stanowisk wymaga zezwolenia (roślina pod ochroną częściową w lasach państwowych).
Zbiór: Marzec - Kwiecień.
Fructus Viburni owoce

Dojrzałe owoce zbierane późną jesienią, najlepiej po pierwszych przymrozkach. Owocem jest kulista, jaskrawoczerwona pestkowa o średnicy 7–10 mm (1⁄4–3⁄8 cala), zawierająca jedno nasiono.[1]

Działanie: Wzmacniające serce, moczopędne, witaminizujące, łagodnie uspokajające. Owoc ten nadaje się do spożycia w niewielkich ilościach, ma bardzo gorzki smak; można z niego przygotować dżem.[1]
Substancje czynne:
Witamina C i EAntocyjanyKrótkołańcuchowe kwasy tłuszczowe (m.in. kwas masłowy - rzadkość w świecie roślin!)PektynySaponinyOwoce zawierają średnio 88,0% wody, a ich masa sucha składa się w 17,3% z węglowodanów i w 1,3% z lipidów.[1]
Surowe owoce w większej ilości są lekko toksyczne (powodują wymioty). Wymagają mrożenia lub gotowania. Jest jednak lekko toksyczny i spożyty w dużych ilościach może wywołać wymioty lub biegunkę.[1] Dojrzały owoc jest często ignorowany przez ptaki i unikany przez ludzi ze względu na nieprzyjemny zapach, który wydziela się po jego zgnieceniu, a który niektórzy opisują jako „zapach starych skarpet” lub „mocz i wymioty”.[1]
Zbiór: Październik - Listopad.
Flos Viburni kwiaty

Kwiaty hermafrodytyczne są białe i zebrane w baldachy o średnicy 4–11 cm (2–4 cali) na szczytach łodyg.[1]

Działanie: Napotne, przeciwzapalne, wspomagające trawienie.
Substancje czynne:
Zbiór: Maj - Czerwiec.
Praktyczne Zastosowanie
Medycyna

Bolesne miesiączkowanie, PMS, skurcze macicy, ryzyko poronienia (pod ścisłą kontrolą lekarza!), menopauza, nadciśnienie tętnicze, nerwice, przeziębienia (owoce).

Kuchnia

Konfitury, soki, galaretki, sosy do mięs (syberyjski przysmak). Owoce idealnie komponują się z jabłkiem lub gruszką, co łagodzi ich charakterystyczną gorycz.

Rzemiosło

Drewno kaliny jest twarde i elastyczne; dawniej wyrabiano z niego szewskie kołki, strzały oraz drobne narzędzia. Kora służy do barwienia tkanin na odcienie różu i czerwieni.

Ogród

Obsadzanie brzegów stawów, rowów melioracyjnych i wilgotnych zakątków ogrodu. Roślina miododajna i biocenotyczna. Viburnum opulus uprawia się jako roślinę ozdobną ze względu na kwiaty i jagody; najlepiej rośnie na glebach wilgotnych, umiarkowanie zasadowych, choć dobrze znosi większość rodzajów gleb.[1] Odmiany „Notcutt’s Variety”, „Roseum” oraz „Xanthocarpum” o żółtych owocach otrzymały nagrodę Garden Merit przyznawaną przez Królewskie Towarzystwo Ogrodnicze.[1]

Tekst oryginalny Kwiatownika

Obsadzanie brzegów stawów, rowów melioracyjnych i wilgotnych zakątków ogrodu. Roślina miododajna i biocenotyczna.

Bezpieczeństwo i Interakcje
Interakcje z lekami

Brak istotnych interakcji z lekami, jednak ze względu na wpływ na mięśniówkę macicy, stosowanie w ciąży musi być bezwzględnie konsultowane z ginekologiem.

Przeciwwskazania

Zbiór owoców z dzikich stanowisk w lasach może być ograniczony prawnie. Nigdy nie jedz dużej ilości surowych, twardych owoców – może to spowodować silne podrażnienie żołądka i wymioty.

Cykl Życia i Ekosystem
Kalendarz Biodynamiczny
Zbiór owoców po przymrozkach M-c: 11, 12

Zbiór całych kiści. Przemrożenie na krzewie naturalnie redukuje gorycz i rozkłada śladowe ilości saponin.

Księżyc ubywający
Zbiór kory M-c: 3, 4

Pozyskiwanie kory przed rozwinięciem liści. Suszenie w temp. do 40°C.

Nów (faza korzenia i kory)
Permakultura i Gildie

Rola w systemie:

  • Stabilizacja podmokłych brzegów i skarp (silny system korzeniowy).
  • Producent biomasy i pożytku dla zapylaczy (muchówki i pszczoły).
  • Siedlisko dla słowików i innych ptaków śpiewających.
  • Bioindykator stałej, wysokiej wilgotności gleby.

Towarzysze (Gildia):

Olcha czarna

Tworzą razem stabilne zbiorowiska łęgowe.

Bez czarny

Partner w gęstych zaroślach nadrzecznych.

Hortensja

W ogrodach ozdobnych tworzą harmonijną grupę wilgociolubną.

Przepisy z tą rośliną
Wiedza Tajemna
  • Owoce kaliny po roztarciu wydzielają specyficzny zapach, który przypomina niektórym 'stare skarpety' lub ser – jest to wynik obecności kwasu masłowego i walerianowego. Zapach ten znika po zagotowaniu.
  • W tradycji ludowej wierzono, że dziewczyna, która umarła przed ślubem, zamienia się w krzew kaliny.
  • Nasiona kaliny mają unikalny, sercowaty kształt, co w dawnej 'medycynie sygnatur' oznaczało ich zbawienny wpływ na serce i sferę emocjonalną.
  • Kalina jest jedną z nielicznych roślin, której owoce są chętniej zjadane przez ptaki (jemiołuszki, gile) zimą, gdy kilkukrotnie przemarzną i stracą gorycz.
  • Na Podlasiu kalina zdobiła groby panien i kawalerów jako symbol czystości.
  • Potoczna nazwa „guelder rose” nawiązuje do holenderskiej prowincji Gelderland, skąd rzekomo pochodzi popularna odmiana tej rośliny, znana jako „drzewo śnieżne”.[1]
  • Inne popularne nazwy to: bez wodny, kora skurczowa, drzewo śnieżne, śnieżka pospolita oraz europejski krzew żurawinowy, choć roślina ta nie jest blisko spokrewniona z żurawiną.[1]
Źródła wiedzy z sieci

Informacje oznaczone przypisem [n] zebrała z Wikipedii i stron z różnych krajów Siedziba Kwiatownika – każda sprawdzona z cytatem źródła. Kliknij przypis albo źródło, żeby zobaczyć podgląd strony.

  1. Wikipedia (en): Viburnum opulus [en]
×

Funkcja wstrzymana

Aby aplikacja mogła być dostępna za darmo i działać błyskawicznie, przeszliśmy na wersję statyczną. Moduł logowania i komentarzy jest obecnie wyłączony.

Postaw Kufel Kawy